Opdracht 1: Onderzoeksrapport Social Media (aangepast)

Je penvriendin – die aan de andere kant van het land woont – laten weten hoe het met je gaat, schrijf je een brief. Om erachter te komen wat er vandaag allemaal gebeurd is in de wereld, dien je het zes uur journaal aan te zetten. En ben je benieuwd wat er vanavond op tv te zien is, dan kun je dit op Teletext terugvinden. Ja, er is een hoop veranderd als het op nieuwsverspreiding in onze huidige samenleving aankomt. Dit is mede te danken door de opkomst van Social Media en het internet. Hiermee is de communicatie tussen mensen aanzienlijk veranderd. Denk hierbij aan email, blogs, chatrooms en andere sociale media platforms. Nieuws kan met weinig tussenstappen, binnen no-time de hele wereld bereiken. Het is de taak van de zender om niet te blijven hangen in het verleden, maar mee te gaan met die nieuwe digitale netwerkmaatschappij.

Was je net te laat bij het bestellen van kaarten voor jouw lievelingsband en wil je toch op de één of andere manier dat concert bijwonen? Geen nood, binnen een paar uur verschijnen de eerste filmpjes al op YouTube, zodat je het spektakel gewoon thuis vanuit je luie stoel kunt bekijken. Ook andere filmpjes zoals populaire flashmobs of levensgevaarlijke stunts staan razendsnel online en worden wereldwijd gedeeld. Hiermee is de verspreiding van nieuws, roddels en andere verhalen voor eens en voor altijd veranderd. En dit zal de komende 100 jaar nog wel even zo doorgaan. De voorbeelden die ik hierboven al even heb genoemd: het journaal, de radio, Teletext, maar natuurlijk ook de krant, vallen onder traditionele media die flink te kampen hebben met de positie van sociale media binnen onze huidige maatschappij. In dit onderzoeksrapport focus ik me vooral op de botsing tussen deze twee mediatypen. Wat voor impact heeft Social Media op de journalistiek en waar staan de uitgeverijen momenteel? Op macroniveau wil ik de effecten van nieuwsverspreiding door middel van digitale media belichten. Op mesoniveau wordt gekeken naar de zender (in dit geval de journalist) en het nieuwsbericht zelf (het medium). Hiermee luidt de volgende hypothese:

Door de snelheid en bereikbaarheid van nieuwsverspreiding via Social Media, moeten traditionele media zoals print het afleggen. Dit leidt tot het op den duur verdwijnen van kranten en tijdschriften.

Offline VS. Online
Dat uitgeverijen, zoals het Finse mediaconcern Sanoma, het zwaar hebben deze tijd staat buiten kijf. Vorige maand werd bekendgemaakt dat er in Nederland ruim 500 ontslagen vielen van de ruim 1600 werknemers. 32 titels verdwijnen of worden verkocht en ongeveer 2000 freelancers die voor Sanoma werkten staan op straat. Waar is het misgegaan, zou je kunnen zeggen. Ik heb in de periode van 2011 op 2012 stage gelopen bij de online redactie van het Home Deco kluster van Sanoma. Hier vallen populaire titels als vtwonen, 101Woonideeën en Eigen Huis & Interieur onder. Ik merkte toen al een duidelijke scheiding tussen print en online. We zaten nog net op dezelfde verdieping, maar meer ook niet. Maar niet alleen Sanoma kent dit probleem. Het is voor traditionele uitgevers vandaag de dag niet makkelijk om op te boksen tegen de snellere en efficiëntere Social Media kanalen. De alsmaar dalende oplagecijfers van veel uitgaven wijzen erop dat de overstap naar online snel gemaakt moet worden, willen ze hun lezers niet teleurstellen of zelfs verliezen. In eerste instantie wordt gedacht aan betaalde content of het minder toegankelijk maken van artikelen. Dit zonder meerwaarde voor de lezer. Dit bewijst naar mijn idee dat traditionele media het online principe gewoon niet snappen. Informatie moet vloeien en gaat steeds sneller, terwijl uitgevers juist hun informatie proberen te verhullen. Dit komt omdat ze niet open staan voor het online aanbieden van hun content. Er zullen geheid mensen afhaken als ze zien dat ze geld moeten betalen voor informatie die ze ergens anders gratis kunnen lezen. Wie wilt er dan ook betalen voor oud nieuws op een site waar je moet inloggen en waar geen toegevoegde waarde voor de gebruiker wordt geboden. (NVJ, NVJ geschokt over aantal ontslagen Sanoma)

De blogcultuur
“Niet de media veranderen de journalistiek, maar de vraag naar media.” Dit schreef Henk Blanken – van het boek ‘PopUp’ geschreven met Mark Deuze – op zijn blog. Volgens hem zijn het niet de bloggers die het nieuws op z’n kop zetten, maar de brede massa van consumenten, de zogeheten mainstream media. De jongeren van nu zijn de baas van hun eigen nieuws. Blanken haalt in zijn artikel uit naar Andrew Keen, die volgens hem te veel naar het media-aanbod en te weinig naar de vraag kijkt. Zo zegt hij dat Keen de gevolgen van een culturele omslag onderschat, die ertoe leidt dat nieuwe generaties mediaconsumenten hun informatie uit sociale netwerken halen. “Maar wie zijn neus ophaalt voor het gedrag van ‘nieuwsbloggers’ – dat zijn de bloggers die een beetje hetzelfde willen doen als oude journalisten –, gaat voorbij aan de massa van bloggers die geen enkele belangstelling heeft voor ‘nieuws’, in de oude betekenis van het woord.” Blogs zullen de journalistiek niet verdringen, maar er wel een grote invloed op uitoefenen. Daarmee bepaalt niet het aanbod van de journalistiek de houdbaarheid van het vak, maar de vraag van een nieuw publiek. (Henk Blanken, Ze lezen Hyves, luisteren Limewire en kijken YouTube)

Betrouwbaarheid
Nu we de journalistiek onder de loep hebben genomen is het tijd voor het medium zelf. Ik blik terug op de Laws of Media van McLuhan en ga één van de Reverses behandelen. Dé unieke eigenschap van Social Media is natuurlijk dat het snel is. Maar is daarmee alles wat op het web gepost wordt wel even betrouwbaar? Door de komst van allerlei sociale media platforms kan er moeilijker worden nagegaan of informatie wel echt klopt en dus of het betrouwbaar is of niet. “Soms is transparantie en snelheid goed, soms is het beter om eerst de feiten op een rij te hebben voordat je komt met een bericht.” Uit onderzoek van Social Embassy (in opdracht van ING Nederland) met PR professionals, journalisten en bloggers, blijkt dat 76% van de ondervraagden aangeeft dat (door de komst van Social Media) het controleren van feiten (fact checking) minder zorgvuldig gebeurt. Opvallend is ook dat de PR professionals sociale media veel minder als een betrouwbare bron van informatie zien (44%) dan de bloggers en journalisten (63%). Hierdoor stuit het gebruik van Social Media enigszins op een dilemma; zo snel mogelijk onjuiste informatie delen of men (te) laat van correcte informatie voorzien. Dan blijkt dat als eerste het nieuws verspreiden vaak de overhand heeft en belangrijker is dan het controleren van de bron. Wijzigingen in het nieuwsbericht worden mogelijk in een later stadium toegepast. Daarnaast is de afzender van berichten in Social Media steeds vaker de consument die zich eigenlijk niet laat beperken door hoor- en wederhoor. (ING, Nieuwsgaring en –verspreiding fundamenteel veranderd door komst social media)

Conclusies
“De journalistiek ligt onder vuur. Lezers lopen weg en ook adverteerders houden het voor gezien. Internet is de boosdoener, en journalisten en uitgevers zoeken naar mogelijkheden om te overleven.” Een uitspraak van de Nederlandse journalist Henk Steenhuis, met de vraag of de papieren krant gaat verdwijnen. De cijfers liegen er niet om; in de afgelopen tien jaar is de totale krantenoplage in Nederland met 1 miljoen exemplaren gedaald, van 2,5 naar zo’n 1,5 miljoen stuks. Volgens Steenhuis is de oplossing voor dit probleem simpel: het internet levert veel minder geld op dan print. Dat vraagt dus om een compleet nieuw businessmodel. Traditionele media moeten dus hard aan de bak, willen zij de sociale netwerken in de race van nieuwsverspreiding, kunnen inhalen. Ze zullen een andere manier moeten zoeken om een groot publiek te bereiken. Zelf denk ik dat het nog niet te laat is. Ik zie de kranten en tijdschriften niet volgend jaar plotseling verdwijnen. Daar is de doelgroep nu nog te groot voor. Wel denk ik dat het verstandig is om als uitgever vandaag nog te beginnen met het opzetten van een plan om (deels) online verder te gaan. Hiermee wordt de bovenstaande hypothese verworpen. Wat traditionele uitgevers het beste kunnen doen is stoppen traditioneel te denken. Het internet en daarmee Social Media is er nu eenmaal en zal ook niet meer weggaan. Accepteer dat het oude model niet meer werkt en ga op zoek naar trends en technieken die nieuwe deuren zullen openen. Maak gebruik van de kracht van het internet als medium in plaats van er tegenin te gaan. Ga de samenwerking aan met succesvolle Social Media gebruikers en zoek naar meerwaarde voor de lezers. Met deze tips in het achterhoofd kan print minstens zo succesvol worden als online.

Bronnen
Blanken, Henk “Ze lezen Hyves, luisteren Limewire en kijken YouTube” Henkblanken.nl. n.p., 12 januari 2008 n.d., 17 november 2013. <http://www.henkblanken.nl/?p=491>

Derksen, Marco “Rol van digitale media in nieuwsverspreiding” Marketingfacts. n.p., 12 januari 2008 n.d., 17 november 2013. <http://www.marketingfacts.nl/berichten/20080112_twitter_als_bron_voor_het_laatste_nieuws/>

JJJES “Invloed op de nieuwsverspreiding” Social Networks. n.d., 17 november 2013. <http://jjjes.wikispaces.com/Invloed+op+de+nieuwsverspreiding>

Mirck, Jeroen “Iedereen Journalist (1): verdwijnt de krant?” Jeroenmirck.nl. n.p., 17 juli 2013 n.d., 17 november 2013. <http://www.jeroenmirck.nl/2013/07/iedereen-journalist-1-gaat-de-krant-verdwijnen/>

Mostert, Rogier “Social media nekslag voor traditioneel denkende media” Webmonnik.nl. n.p., 07 december 2009 n.d., 17 november 2013. <http://webmonnik.nl/publicaties/social-media-nekslag-voor-traditioneel-denkende-media/>

NVJ “NVJ geschokt over aantal ontslagen Sanoma” NVJ. n.p., 31 oktober 2013 n.d., 17 november 2013. <http://www.nvj.nl/nieuws/bericht/nvj-geschokt-over-aantal-ontslagen-sanoma/#.Uoj7_WScGcI>

Reusken, Harold “ING: Nieuwsgaring en –verspreiding fundamenteel veranderd door komst social media” ING Nederland. n.p., 30 mei 2013 n.d., 17 november 2013. <http://www.ing.nl/nieuws/nieuws_en_persberichten/2013/05/ing_nieuwsgaring_en_verspreiding_fundamenteel_veranderd_door_komst_social_media.aspx?first_visit=true>

(boek) Blanken, Henk en Deuze, Mark. Popup: de botsing tussen oude en nieuwe Cultuur. Schiedam: Atlas, 2007.

(boek) Keen, Andrew. De digitale afgrond. Hoe de huidige sociale online revolutie ons eenzamer en hulpelozer maakt. New York: St. Martin’s Press, 2012.

Boekreflectie: 'De digitale afgrond'

Social Media, een alledaags begrip dat niet meer weg te denken is in deze digitale maatschappij. Omdat het tegenwoordig zo breed wordt uitgemeten en steeds meer mensen over de hele wereld het gebruiken, beschouwen we het als 'iets wat we liever niet willen missen'. We zijn afhankelijk geworden van niets meer dan een scherm, gevuld met data en onpersoonlijke relaties. Ikzelf ben een fanatiek Social Media gebruiker en moet eerlijk bekennen dat ik het een vreselijk idee zou vinden als Facebook morgen besluit de stekker eruit te trekken. Ben ik niet gewoon verslaafd? Tijd om sociale media eens onder de loep te nemen. Te beginnen bij het lezen van een boek, waar met name het negatieve aspect van Social Media belicht wordt. Ik kwam uit bij 'De digitale afgrond' van Andrew Keen. Hierin probeert hij men anders naar Social Media te laten kijken en de hype, die het met zich meedraagt, nader te verklaren. Daarbij dient het boek ook als een waarschuwing, dat de hype mogelijk nog groter wordt en daarmee onze privacy en vrijheid op het web in gevaar wordt gebracht.

Het begin van het boek bestaat uit een inleiding, met daarin een verwijzing naar de Engelse film 'Vertigo'. Keen brengt een bezoek aan Oxford University, waar gevangenisarchitect Jeremy Bentham opgezet is en achter glas staat. Wat dit met de kern van het boek te maken had, was mij toen nog niet helemaal duidelijk. Wel merkte ik dat, naarmate ik verder kwam in het boek, Bentham als een soort leidraad erdoorheen loopt. Er wordt vaak naar hem gerefereerd. Omdat ik helemaal niks van hem afwist ben ik wat meer informatie gaan opzoeken, waar ik best wat aan had tijdens het lezen van het boek. Zo is Bentham bijvoorbeeld verantwoordelijk geweest voor de ontwikkeling van het liberalisme én was hij een voorstander van de individuele en economische vrijheid, gelijke rechten voor vrouwen, dierenrechten en afschaffing van de slavernij.

Verderop in het boek beschrijft Keen het groeiende sociaal netwerk dat een bedreiging zou vormen voor de individuele vrijheid en (misschien zelfs) de persoonlijkheid van de moderne mens. Er worden per dag duizenden nieuwe, digitale identiteiten gecreëerd, die voor iedereen ter wereld toegankelijk zijn. Keen noemt dit hyper transparancy. Al die profielen en waarom? Waarom geven we ons zo makkelijk bloot als het om persoonsgegevens gaat? Keen vindt het onbegrijpelijk dat de drempel om een stukje van jezelf weg te geven, online veel lager ligt dan in real life. Als we kijken naar de gevaren hiervan zien we dat veel platforms zoals Facebook, Twitter en LinkedIn jouw informatie, in de vorm van data, doorverkopen aan derden. Volgens Keen zijn we veel te eigenwijs om ons hier druk over te maken. Met onze kop in het zand geloven én vertrouwen we erop dat ons dat toch niet overkomt.

Wat ik jammer vond tijdens het lezen van het boek, was dat ik niet met alles zoiets had van: oke, ik begrijp het en begrijp waarom hij dat aan de kaak wil stellen. Soms legde hij verbanden die naar mijn idee niks met elkaar te maken hadden of maakte hij zijn standpunt niet goed genoeg duidelijk. Er is een stukje dat de Global Village van McLuhan ter sprake komt. Vorig jaar heb ik geleerd dat McLuhan een groot voorstander was van de Gutenberg Galaxy, maar de Acoustic Space ook altijd hoog had zitten. Keen legt hier vervolgens de link mee met Facebook. Een plek waar we allemaal samenkomen om gespreksstof met elkaar uit te wisselen via een 'cool' medium. Maar als je het mij vraagt hoort Facebook écht thuis in de Global Village en is niet te verwarren met de Acoustic Space, waarin vloeibare waarheid in de lucht hangt en niet schriftelijk wordt vastgelegd. Maar, al met al ben ik blij met mijn keuze voor dit boek omdat het enigszins mijn ogen heeft doen openen. Vooral wat privacy betreft, wat denk ik, door heel veel mensen flink onderschat wordt. We delen alles maar met iedereen en vinden dat de normaalste zaak van de wereld.

Practicum: De Grote Piratenopdracht

Je bent in een publieke ruimte (bijv. school, een café, het openbaar vervoer of gewoon op straat). In die periode dat jij van huis bent, hoe vaak zie jij dan mensen om je heen die aan het bellen zijn? En luister je dan stiekem mee? De gesprekken gaan eigenlijk nergens over. 'Heb je gisteren Goede Tijden Slechte Tijden gezien?' of 'Zo stom, ik heb vanmorgen twee verschillende sokken aangetrokken!' Bellen in het openbaar, iedereen doet het en we vinden het allemaal doodnormaal.

Maar is het eigenlijk wel zo normaal? Dat iedereen kan meegenieten van jouw levensverhaal en er niks van zegt. Wij, Vera, Rex, Celine en ik, namen de proef op de som en hebben een heuse piratenactie opgezet over Social Sharing a.k.a. bellen in het openbaar. Ons plan? Twee acteurs, twee cameramensen en één locatie. Terwijl de verborgen camera's draaien, stappen twee van ons een openbare plek binnen en beginnen met elkaar een gesprek te voeren, via de telefoon. Dit wordt op een vrij hoog volume gedaan, waardoor we de aandacht trekken van de overige mensen in de ruimte. Plotseling krijgen zij in de gaten dat de twee acteurs met elkaar aan het bellen zijn. De reactie die zij op dat moment geven leggen wij vast en verwerken we in ons filmpje. Ook wordt na verloop van tijd een t-shirt met daarop de tekst: 'Stoor ik u?' getoond. Dit is exact de boodschap die wij willen overbrengen op het publiek. Dat het eigenlijk best raar is om altijd maar één kant van het gesprek te horen en je er helemaal niks mee kan.

Als jij dan in het vervolg aan het bellen bent met iemand, denk dan even terug aan dit filmpje en bedenk je dat bij alles wat je zegt, ook anderen kunnen meegenieten...

Tot zover dan mijn educatieve boodschap. Bekijk gauw het eindresultaat hieronder en like/share of doe ermee wat je wil :)

Veel liefs,
Echte piraten

Trailer

Film

Reflectie #8: Hoor- en werkcollege

Dit is de laatste reflectie over de hoor- en werkcolleges van dit vak. Het was die stormachtige maandagmorgen. Op het podium stond Marie klaar om haar verhaal te vertellen. Ook zij heeft een soort piratenactie opgezet, die ze graag met ons wilde delen en wat zich niet eens zo lang geleden heeft afgespeeld. De naam van dit project luidt: 'De doos van Andreas'. Het cultureel tijdschrift Hard//Hoofd kwam met een wedstrijd, waarbij er (online) een 'alter ego' dient opgezet te worden. Marie heeft zich altijd al afgevraagd hoe het is om een man te zijn en hoe men dan zou reageren op haar (hij die eigenlijk een zij is). Ze besloot deel te nemen aan de wedstrijd en bedacht haar alter ego Andreas Yperman. Ze startte een blog en een Facebookpagina, waar ze met meer dan 700 onbekenden, vrienden werd. 6 weken lang rond online vriendschap. Andreas was een echte moraalridder. Iemand waar iedereen tegenop keek. Naast Facebook is Marie ook actief geweest op datingsites. Hier heeft ze met allerlei vrouwen gechat, die dachten dat ze met een man aan het praten waren. Marie moest hiervoor volledig in haar rol kruipen om niet door de mand te vallen en de antwoorden te krijgen waar ze op hoopte. Wat haar echt verbaasde was dat haast niemand doorhad dat ze eigenlijk gewoon een vrouw was en Andreas had verzonnen. "We denken te veel in kadertjes, wat ons belemmert in het voeren van conversaties met elkaar." Toen ze er uiteindelijk geen zin meer in had, schreef ze een brief waarin ze zei dat 'hij' helemaal niet bestond, maar het gewoon een experiment was. Hier kreeg ze, tot haar grote verbazing, bijna helemaal geen reacties op. Is het nou een geslaagde piratenactie of niet? Ik vond het zeker heel interessant om te horen. Wat ik grappig vond was dat ze zelfs op school af en toe in haar rol viel. Volgens klas Rood (van vorig jaar) konden ze soms niet peilen of het nou Marie of Andreas was die voor de klas stond.

Na Marie verscheen Niels van Stichting Doetank op het podium. Hij heeft niet al te veel verteld, maar startte gelijk met de video die hij wilde laten zien. Hierin zien we jongeren vertellen over hun aanvaring(en) met de politie en wat voor rol discriminatie daarin speelt. Donkere jongens menen door hun huidskleur, vaker op vervelende wijze, met politie in contact te zijn geraakt. Doetank wilde dit onder de loep nemen en ging met een verborgen camera op pad. Twee groepen, blanke- en donkere jongens, zelfde kleding, zelfde situatie. De test; op wie stapt de politie eerder af? In de video zien we dat de politieagenten eerder op de donkere jongens afstappen. En dit blijft niet bij één keer. De video zit goed in elkaar en de boodschap komt op mij over, wat ik alleen raar en jammer vind is dat de politie volledig buiten beeld blijft. Het wordt heel erg gefilmd vanuit het perspectief van de jongeren. De politie wordt niks gevraagd. Hoe kun je nou je boodschap onderbouwen als je maar één kant van het verhaal laat zien? Jammer!

In de klas hebben we wederom het hoorcollege besproken. Hierdoor zijn er best wel wat discussies ontstaan, omdat niet iedereen dezelfde mening deelt over discriminatie. Ik vond het wel interessant om verschillende standpunten aan te horen en kijken hoe anderen uit de klas daar dan weer op reageerden. Na het klassikale gedeelte moesten we elkaars onderzoeksrapport bekijken en beoordelen. Ook kwam Eva langs met het verhelderen van de feedback die je hebt gekregen. Dit vond ik persoonlijk wel fijn. De feedback hiervan heb ik ook weer opgeschreven en digitaal verwerkt.

Reflectie: ‘The Invention Revolution’

The Invention Revolution is een hoofdstuk uit het boek 'Makers' van de Brits/Amerikaanse schrijver en ondernemer Chris Anderson. Hierin vertelt hij voluit over zijn grootvader Fred Hauser, overdag een werknemer bij MGM Studio's, 's avonds een uitvinder in wording. Dankzij hem hebben veel Amerikaanse huishoudens nu een sproeier in hun gazon staan, die op een timer werkt. Hij ontwierp er één in zijn jonge jaren, kreeg hier patent op en bracht het uit op de markt. Een bedrijf genaamd Moody was geïnteresseerd in de uitvinding en nam het in productie. In 1970 is het patent verlopen en heeft het bedrijf de prototypes die Hauser toentertijd heeft gemaakt, totaal veranderd waardoor het niet meer leek op het originele ontwerp. In 1988 overleed hij en daarmee is ook alles gezegd. Toen Anderson op een dag door de ontwerpen van zijn opa heenging, kwam hij erachter dat hij niet voor niks maar één succesverhaal heeft. Simpelweg omdat hij geen bouwer/ondernemer was. Sommige ideeën waren nog te mager om daadwerkelijk een product van te kunnen bouwen. Tegenwoordig is het veel makkelijker een idee tot een product uit te werken, met behulp van het internet. Volgens Anderson is de stap van uitvinder tot maker/ondernemer zo klein geworden, dat de drempel om het te doen veel lager ligt. Er worden tal van ondernemers aangenomen en daarmee volgen de ideeën vanzelf. Ook hebben we nu veel meer vrijheid dan vroeger. We gaan steeds verder die digitale wereld in, waar mensen een enorme DIY (Do It Yourself)-mentaliteit hebben. Anderson's grootvader had enorm veel succes kunnen hebben met zijn uitvindingen, als dit eerder zou hebben bestaan. Ondanks dat hij heel erg openstaat voor die nieuwe digitale wereld, mist hij stiekem toch het gevoel van iets maken met je eigen handen. Zo spendeerde Anderson elke zomer met zijn opa om 'iets' in elkaar te zetten samen. Op het moment dat hij een computer kreeg, werden al zijn creaties digitaal. Dit heeft hij eigenlijk altijd al jammer gevonden.

In de jaren '80 speelde Anderson in een band. Opvallend was dat toentertijd veel bands het heft in eigen hand namen en zelf hun platen gingen produceren en uitbrengen. Dit zonder het gebruik van een professionele studio of een manager aan hun zijde. Het opnemen van de cd, het boeken van poppodia én de merchandising.. alles lag in handen van de muzikanten. Hiermee bloeit de indie-cultuur op. Verkopen was geen probleem, de fans komen namelijk toch wel. Na deze blauwe maandag als muzikant is Anderson Natuurkunde gaan studeren. Tijdens zijn studie kwam hij in aanraking met het internet. Op het moment dat hij bij een vaktijdschrift over wetenschap gaat werken, maakt hij alles live mee wat de 'geboorte' van het nieuwe internet betreft. Anderson is volledig in die digitale revolutie gedoken en heeft daar zijn carrière van gemaakt. Wanneer hij terugkijkt op de tijd die hij met zijn opa doorbracht, realiseert hij zich dat iedereen wel een 'maker' is van iets. Wat hij eigenlijk bedoelt te zeggen is dat alles waar je van houdt, je vooral moet delen met de rest van de wereld. Word een inspiratiebron voor anderen en maak de wereld net een stukje leuker dan dat het nu al is.

Ik vond dit artikel één van de leukste die ik heb moeten lezen en reflecteren voor dit vak. Ook Chris Anderson kende ik al door vorig jaar (Maatschappij & Interactie) en toen viel het me al op dat ik zijn verhaal erg kan waarderen. Ik heb toen een interview bekeken waarin Anderson vertelt over de revolutie van de 3D-printer. Een erg leuk en interessant gesprek waarin hij op een makkelijke en begrijpbare manier vertelt. Ook het stukje over de indie-cultuur en dat we allemaal 'makers' zijn, sprak me erg aan. Net als Rushkoff en Schwarz, heeft ook Anderson een heel positief beeld van de toekomst. Maar ik denk dat ik me het meest in zijn ideologieën kan vinden. Hij vertelt het op zo'n manier, dat één keer lezen, meer dan genoeg is om de inhoud te kunnen begrijpen.

Boek

Reflectie #7: Hoor- en werkcollege

De sprekers van het tweede gastcollege zijn Eddy Boom en Wilfried Houjebek. Eddy Boom is een oud CMD'er die een interessant praatje heeft gehouden over inspiratie en tips over waar je dat vandaan kunt halen. Wilfried Houjebek is een typische Situationist die ons bewust wil maken van de gevolgen van strategie en geweld in de media. Maar, we beginnen bij Eddy Boom. Samen met medecompagnon Jurre (ook CMD'er) richtte hij zijn eigen webdesign bedrijfje op, genaamd: DR. Woe? Zijn streven is om klanten te helpen een authentiek verhaal te vertellen via een medium. Verder heeft hij het vooral veel over beleving gehad. Volgens Boom, zijn we al die (Tell Sell) reclames meer dan zat. We geloven er niet meer in en laten ons niet zo makkelijk meer misleiden. We zijn op zoek naar een unieke belevenis. Goed voorbeeld is Walt Disney, waar Theo het ook al over had. Je zet vermoeid je auto neer op het parkeerterrein, blijft drie dagen in het park en komt er als nieuw weer uit. Ook hebben we het gevoel dat we iets moeten betekenen of vervullen in de maatschappij. Mensen willen iets uiten in de wereld wat niet realistisch is. Er heerst een drang naar écht. Volgens Boom mogen we onszelf hierin niet verliezen. We moeten eigenwijs zijn in het maken van onze beslissingen. En waarom zouden we iemand willen worden wie we totaal niet zijn? Wees uniek! Volg je eigen pad en stel jezelf de vraag: ben ik authentiek? Een erg open en interessant college. Eddy Boom heeft een paar mooie uitspraken in de groep gegooid en gaf goede antwoorden op gestelde vragen uit het publiek.

Oke, dan nu Wilfried Houjebek. Ik zal hier vrij kort over zijn; ik kon het totaal niet volgen. Ik heb wel wat opgeschreven, maar het is niet één verhaal. Het was jammer dat wat hij wilde vertellen gewoon niet overkwam op de zaal. Ik hoorde allemaal termen vallen waar ik nog nooit van had gehoord en wat hij ook niet verder toelichtte. Ook haalde hij loze argumenten aan en begon steeds weer aan een nieuw verhaal. Dit maakte het erg onprettig om naar te luisteren. Wat denk ik de boodschap is die hij probeerde over te brengen, is dat de dingen die wij als zelfsprekend ervaren, eigenlijk helemaal niet vanzelfsprekend zijn. Plan strategisch!

In de werkgroep zijn we hier nog verder op doorgegaan. Ook zijn er weer een aantal piratenfilmpjes voorbij gekomen. Ik heb me rot gelachen om die van Banksy. The Animal Truck. Wat een meesterlijke gast is dat toch! Ook Damiën Hirst met The Love Of God kwam voorbij. Voor mij geen verrassing, want we hebben dit project behandeld op mijn vorige opleiding, tijdens de lessen Kunstgeschiedenis.

Reflectie: Matt Mason – Incubate 2010

Voor het propedeusevak Maatschappij & Interactie heb ik een betoog geschreven over auteursrecht en of dat achterhaald is of niet. Onder de verplichte bronnen die ik toentertijd heb moeten lezen, viel dit college van Matt Mason op het Incubate festival in Tilburg, van drie jaar geleden. Mason was daar om te vertellen over piracy, a.k.a. piraterij. Ik vind het Engelse woord overigens veel mooier en krachtiger overkomen, maar dat terzijde. Op dit moment is er van alles aan de hand wat piraterij betreft. Er worden allerlei wetten en regels op ons gelegd, wat voor een flinke belemmering zorgt. Het schaadt ons als consument, maar ook privacy en vrijheid van meningsuiting ligt hiermee onder vuur. Mason wil dat dit stopt. Wel zegt hij dat je kunt proberen om je ertegen te verzetten en het te bevechten, maar het uiteindelijk toch geen zin heeft. 'The war against digital piracy is naive'. Het probleem is dat we niet zomaar van de één op de andere dag piraat zijn geworden, maar dat alles wat wij doen een verandering is in de maatschappij.

Om terug te komen op auteursrecht. In de video lijkt het erop dat Mason piraterij gedoogt en daarmee alles accepteert wat erbij komt kijken. Wél staat hij absoluut achter het auteursrecht. Dit moeten we bewaken met elkaar. Hij gelooft erin, we hebben het nodig en het is goed voor ons. En toch kun je de gevolgen van piraterij niet los zien van de deuk die het oplevert in het auteursrecht. TV, Hollywood, de farmaceutische- én de mode industrie, alles heeft te kampen met piraterij. Om nog maar te zwijgen over het internet, wat volgens hem helemaal één groot kopieersysteem is.   

Mason groeide op in Londen met muziek. Zo luisterde hij naar The Pirate Radio Station, toen Mason besefte dat hij ook een piraat wilde worden. Uiteindelijk belandde hij bij Ice.fm, een illegaal radiostation. De politie probeerde ze te pakken te krijgen, omdat wat ze deden niet mocht, maar omdat Ice.fm zoveel luisteraars had, besloot de politie het erbij te laten. Er ontstond zelfs een soort samenwerkingsverband! Mason zegt ook dat oorlog voeren niet het antwoord is. Piraten zorgen namelijk niet alleen maar voor problemen, maar ook voor oplossingen. Het blijken één van de beste innovators ter wereld te zijn. Voor hen werkt een experimentele en innovatieve aanpak het beste. Zo bereik je de meeste luisteraars. Toen Mason wat ouder werd, begon hij overal die netwerk maatschappij te zien. Daarmee kwam hij op het idee om er een boek over te schrijven, die nu in de winkel ligt en de naam 'The Pirate's Dilemma' draagt. Dit boek zou ik overigens best graag willen lezen, dus wie weet dat ik dat nog ga doen.

Omdat Mason ontzettend veel heeft verteld in zijn presentatie, kan ik helaas hier niet alles verder uitgebreid toelichten. Wat ik wel nog even aan het licht wil brengen zijn de tips & tricks voor beginnende piraten. Hier komen ze!

1. De markt wil op een legale wijze handelen en zoeken naar openingen binnen dat gebied. Piraten moeten volgens Mason, juist op zoek naar openingen buiten de markt. Als voorbeeld geeft hij de commerciële radiobranche, wat begonnen is in Luxemburg en uiteindelijk uitbreidde in heel West-Europa.

2. Daarnaast moeten piraten een vehicle ofwel een platform oprichten. Naast het feit dat wat ze doen, geld oplevert dient er ook een boodschap te worden uitgedragen. Piraten geven namelijk niks om de samenleving. Het gaat hen er juist om een signaal over te brengen op de maatschappij, die ervoor zorgt dat er eens kritisch naar de wet gekeken wordt. 

3. En dan de laatste; koester de kracht van je publiek (klanten/gebruikers). Slimme piraten spelen hierop in. Mensen gaan met elkaar in debat en er ontstaan onderlinge discussies. Piraten kunnen hier enorm hun voordeel mee doen.

Daarmee zijn we aan het einde gekomen van mijn reflectie. Ik was eigenlijk wel blij om nogmaals de video te bekijken, omdat niet alles was blijven hangen van de vorige keer. Heel vaak kreeg ik opkomende 'aha' en 'o ja'-momenten. Ik heb heel veel aantekeningen gemaakt, waar ik ontzettend veel aan had voor het schrijven van deze reflectie. Daarnaast vind ik het verhaal dat Mason vertelde erg interessant en goed overkomen. Ik denk dat piraterij anno 2013, een vast begrip is in onze huidige samenleving. Het is goed om er alles over te weten en waar het begonnen is, en waar we van nu af aan naartoe gaan.

Video